قالب وبلاگ
موسیقی ملی ایران
 
لینک های مفید
 گاه شمار پرواز هنرمندان پهنه ایرانزمین در اذر ماه

 

مهدی خالدی                         1369/9/9

جلال تاج اصفهانی                  1360/9/13

جواد معروفی                        1372/9/16

فرامرز پایور                           1388/9/18  

جهانگیر ملک                        1381/9/19

نصرالله زرین پنجه                   1360/9/25

ابوالحسن صبا                      1336/9/29

لطف الله مجد                           /1357/9 


برچسب‌ها: گاه شماره هنرمندان پر کشیده در اذرماه
[ جمعه 30 آبان1393 ] [ 0:0 قبل از ظهر ] [ گلبانگ ]
چشم یار

 

اواز: محمد رضا شجریان

سنتور: پرویز مشکاتیان

نی: محمد موسوی

دستگاه: شور

غزل اواز: پیر عرفان حافظ

  

 

دریافت برنامه ( روی الف)

 

 

 

زبان خامه ندارد سر بیان فراق

وگرنه شرح دهم با تو داستان فراق

 

دریغ مدت عمرم که بر امید وصال

به سر رسید و نیامد به سر، زبان فراق

 

سری که بر سر گردون به فخر می‌سودم

به راستان که نهادم بر آستان فراق

 

چگونه باز کنم بال در هوای وصال

که ریخت مرغ دلم پر در آشیان فراق **

 

کنون چه چاره که در بحر غم به گردابی

فتاد زورق صبرم ز بادبان فراق

 

بسی نماند که کشتی عمر غرقه شود

ز موج شوق تو در بحر بی کران فراق

 

اگر به دست من افتد فراق را بکشم

که روز هجر سیه باد و خانمان فراق

 

رفیق خیل خیالیم و همنشین شکیب

قرین آتش هجران و هم قران فراق **

 

چگونه دعوی وصلت کنم به جان که شده است

تنم وکیل قضا و دلم ضمان فراق **

 

ز سوز شوق دلم شد کباب دور از یار

مدام خون جگر می‌خورم ز خوان فراق **

 

فلک چو دید سرم را اسیر چنبر عشق

ببست گردن صبرم به ریسمان فراق **

 

به پای شوق گر این ره به سر شدی حافظ

به دست هجر نداری کسی عنان فراق **

 

 

 

 

ما ز یاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آن چه ما پنداشتیم

 

تا درخت دوستی بر کی دهد

حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم

 

گفت و گو آیین درویشی نبود

ور نه با تو ماجراها داشتیم

 

شیوه چشمت فریب جنگ داشت

ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم

 

گلبن حسنت نه خود شد دلفروز

ما دم همت بر او بگماشتیم

 

نکته‌ها رفت و شکایت کس نکرد

جانب حرمت فرونگذاشتیم

 

گفت خود دادی به ما دل حافظا

ما محصل بر کسی نگماشتیم

 

دریافت برنامه ( روی ب)

 

بود آیا که در میکده‌ها بگشایند

گره از کار فروبسته ما بگشایند

 

اگر از بهر دل زاهد خودبین بستند

دل قوی دار که از بهر خدا بگشایند

 

به صفای دل رندان صبوحی زدگان

بس در بسته به مفتاح دعا بگشایند

 

نامه تعزیت دختر رز بنویسید

تا همه مغبچگان زلف دوتا بگشایند

 

گیسوی چنگ ببرید به مرگ می ناب

تا حریفان همه خون از مژه‌ها بگشایند

 

در میخانه ببستند خدایا مپسند

که در خانه تزویر و ریا بگشایند

 

حافظ این خرقه که داری تو ببینی فردا

که چه زنار ز زیرش به دغا بگشایند

 

 

تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود
    سر ما خاك ره پیر مغان خواهد بود

    حلقه پیر مغان از ازلم در گوش است
    بر همانیم كه بودیم و همان خواهد بود

    بر سر تربت ما چون گذری همت خواه
    كه زیارتگه رندان جهان خواهد بود

    برو ای زاهد خود بین كه ز چشم من و تو
    راز این پرده نهان است و نهان خواهد بود

    ترك عاشق كش من مست برون رفت امروز
    تا دگر خون كه از دیده روان خواهد بود

 بخت حافظ گر از این گونه مدد خواهد كرد
    زلف معشوقه به دست دگران خواهد بود

 

 


برچسب‌ها: محمد رضا شجریان
[ چهارشنبه 5 آذر1393 ] [ 4:0 بعد از ظهر ] [ گلبانگ ]
برنامه های خصوصی هنرمندان

اواز دشتی : محمد رضا شجریان

تار: مجید درخشانی

غزل اواز: پیر عرفان حافظ

 

 

 

دریافت برنامه

 

 

 

صنما با غم عشق تو، چه تدبير کنم

تا به کی در غم تو، ناله شبگير کنم

 

دل ديوانه از آن شد که نصيحت شنود

مگرش هم ز سر زلف تو زنجير کنم

 

آنچه در مدت هجر تو کشيدم، هيهات

در يکی نامه، محال است که تحرير کنم

 

با سر زلف تو، مجموع پريشانی خود

کو مجالی که سراسر، همه تقرير کنم

 

آن زمان کآرزوی ديدن جانم باشد

در نظر، نقش رخ خوب تو تصوير کنم  **

 

گر بدانم که وصال تو بدين دست دهد

دين و دل را همه دربازم و توفير کنم

 

دور شو از برم ای واعظ و بيهوده مگوی

من نه آنم که دگر گوش به تزوير کنم 

 

نيست اميد صلاحی ز فساد ای حافظ

چون که تقدير چنين است، چه تدبير کنم 

 

 

 

ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی

سود و سرمایه بسوزی و محابا نکنی

 

دردمندان بلا زهر هلاهل دارند

قصد این قوم خطا باشد هان تا نکنی

 

رنج ما را که توان برد به یک گوشه چشم

شرط انصاف نباشد که مداوا نکنی

 

دیده ما چو به امید تو دریاست چرا

به تفرج گذری بر لب دریا نکنی

 

نقل هر جور که از خلق کریمت کردند

قول صاحب قرضان است تو آنها نکنی

 

بر تو گر جلوه کند شاهد ما ای زاهد

از خدا جز می و معشوق تمنا نکنی

 

حافظا سجده به ابروی چو محرابش بر

که دعایی زسر صدق جز آنجا نکنی

 

 


برچسب‌ها: محمد رضا شجریان
[ سه شنبه 4 آذر1393 ] [ 11:40 قبل از ظهر ] [ گلبانگ ]

 این سروده دلنشین از بانوی هنرمند وفرهیخته سرکار خانم سیمین شیرالی می باشد 

 برای استفاده بیشتر ازسروده های این بانوی بزرگوار میتوانید به تارنمای نگاه مست مراجعه کنید

 

 ائین تو

 می خواهم ائین ترا بندگی کنم

آئین تو

مهربانی را برچشمها تلاوت می کند

و دست هایت

رایحه سیب را سخاوت می کند

زمستان سرد بود

پیر شده بودم در خواب

تو آمدی

بیدارم کردی

گفتی زمستان سرد نیست

من کنار توام !

تو آمدی

و حالا پیر بی خواب شدم

شب میان من و تو

چراغی نیست

برق چشمهایت

ستاره ها را کفایت می کند

و دست هایت

تفسیر هیزم های نیمه سوخته ی کنار دریاست

گرمم کن بیشتر

تا بسوزم

خاکسترم را نثار دریا کن

تا جاشوهای پیر

ماهیان عاشق از آب بگیرند

...                                                             ((ترمه))


برچسب‌ها: سروده های دوستان
[ یکشنبه 2 آذر1393 ] [ 3:0 قبل از ظهر ] [ گلبانگ ]
 برنامه های خصوصی هنرمندان

ویلون: پرویز یاحقی

دکلمه: نواب صفا

تنبک: جهانگیر ملک

در حضور حبیب الله بدیعی

 

دریافت برنامه

 

   

 

دختر رز

 

 

در این بهار دل سوگوار را چه کنم
وطن که رفت دگر نو بهار را چه کنم


گرفتم اینکه بخندم چو گل بدامن خار
چو لاله این جگر داغدار را چه کنم


مقرر است رود در حجاب دختر رز
بهانه‌های دل بیقرار را چه کنم


چو رعد اگر نخروشم ز خانه سوزی برق
چو ابر گریه بی اختیار را چه کنم


صفای مطلقم اما بگو به زاهد شهر
که سفله پروری روزگار را چه کنم


برچسب‌ها: برنامه های خصوصی هنرمندان
[ یکشنبه 2 آذر1393 ] [ 2:24 قبل از ظهر ] [ گلبانگ ]
برنامه های خصوصی هنرمندان

اواز: محمد رضا شجریان

تار: مجید درخشانی

غزل اواز: پیر عرفان حافظ

بیات ترک

 

 

 

دریافت برنامه

 

ای که مهجوری عشاق روا میداری

بندگان رازبر خویش جدا میداری

تشنه بادیه را هم به زلالی دریاب

به امیدی که در این ره به خدا می داری

دل ربودی وبحل کردمت ای جان لیکن

به از این دار نگاهش که مرا می داری

ساغر ما که حریفان دگر می نوشند

ما تحمل نکنیم ار تو روا می داری

ای مگس عرصه سیمرغ نه جولانگه توست

عرض خود می بری وزحمت ما میداری

تو به تقصیر خود افتادی از این در محروم

از که می نالی وفریاد چرا می داری

حافظ  خام طمع شرمی از این قصه بگفت

سعی نابرده چه امید عطا می داری

 

به مزگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم

بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد

مرا روزی مباد ان دم که بی یاد تو بنشینم

جهان فانی وباقی فدای شاهد و ساقی

که سلطانی عالم را طفیل عشق می بینم

جهان پیر است بی بنیاد از این فرهاد کش فریاد

که کرد افسون ونیرنگش ملول از جان شیرینم

 

 

  


برچسب‌ها: محمد رضا شجریان
[ شنبه 1 آذر1393 ] [ 10:2 بعد از ظهر ] [ گلبانگ ]
 برنامه های خصوصی هنرمندان

اواز: اسماعیل ادیب خوانساری

تار:لطف الله مجد

نی: حسن کسایی

 غزل اواز: مولانا

اجرا: 1334

 

دریافت برنامه

 

مرحبا ای عشق خوش سودای ما

ای طبیب جمله علتهای ما

ای دوای نخوت وناموس ما

ای تو افلاطون وجالینوس ما

جسم خاک از عشق بر افلاک شد

کوه در رقص امد وچالاک شد

عشق از اول سرکش وخونی بود

تا گریزد هر که بیرونی بود

عشق  ان شعله است کو چون برفروخت

هرچه جز معشوق باقی جمله بسوخت

باغ سبز عشق کو بی منتها

جز غم وشادی در او بس میوه ها


برچسب‌ها: برنامه های خصوصی هنرمندان
[ جمعه 30 آبان1393 ] [ 10:11 بعد از ظهر ] [ گلبانگ ]
سرو ازاد

برنامه های خصوصی هنرمندان

اواز: محمد رضا شجریان

سه تار: پرویز مشکاتیان

نی: محمد موسوی

دشتی وشور و دشتستانی

غزل اواز: پیر عرفان حافظ/بابا طاهر/عارف قزوینی

 

دریافت برنامه ( قسمت اول)

 

حالیا مصلحت وقت در ان می بینم

که کشم رخت به میخانه وخوش بنشینم

جام می گیرم واز اهل ریا دور شوم

یعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینم 

جز صراحی وکتابم نبود یار وندیم

تا حریفان دغا را به جهان کم بینم

سر به ازادگی از خلق برارم چون سرو

گر دهد دست که دامن زجهان درچینم

بس که در خرقه الوده زدم لاف صلاح

شرمسار از رخ ساقی ومی رنگینم

سینه تنگ من وبار غم او هیهات

مرد این بار گران نیست دل مسکینم

بر دلم گرد ستم هاست خدایا مپسند

که مکدر شود ائینه مهر ایینم

 

خرم ان روز کز این منزل ویران بروم

راحت جان طلبم واز پی جانان بروم

گرچه دانم که به جایی نبرد راه غریب

من به بوی سر ان زلف پریشان بروم

دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت

رخت بر بندم وتا ملک سلیمان بروم

 

 

دریافت برنامه (قسمت دوم)

 

 

چون صبا با تن بیمار ودل بی طاقت

به هوا داری ان سرو خرامان بروم

در ره او چو قلم گر به سرم باید رفت

با دل زخم کش ودیده گریان بروم

 

خدا وندا مو بیزارم از این دل

شو روز ان در ازارم ازاین دل

زبس نالیدم از نالیدنم تنگ

زمو بستان که بیزارم از این دل

 

غم عالم همه کردی به بارم

مگر مو لوک مست سر به قطارم

مهارم کردی ودادی به ناکس

فزودی هر زمان باری به بارم

 

زدست چرخ گردون داد دیرم

هزاران ناله وفریاد دیرم

نشنید دستانم با خس وخار

چگونه خاطر خود شاد دیرم

 

غم عشق ته مادر زاد دیرم

نه از اموزی استاد دیرم

خوشم با ان که از یمن غم ته

خراب اباد دل اباد دیرم

 

زبخت بد هزار اندیشه دیرم

همیشه زهر غم در شیشه دیرم

زناسازی بخت وگردش چرخ

فغان واه زاری پیشه دیرم

 

زعشقت اتشی در بوته دیرم

در ان اتش دل وجان سوته دیرم

سگت از پا نهد بر چشم ای دوست

به مزگان خاک راهش رو ته دیرم

 

به دل درد غمت باقی هنوزم

کسی واقف نبو از درد سوزم

نبو یک بلبل سو ته به گلشن

بسوزمو نبو کافر بروزم

 

مو کز سوته دلانم چون ننالم

مو کز بی حاصلانم چون ننالم

نشسته بلبلان با گل بنالند

مو که دور از گلانم چون ننالم

 

 اي امان از فراقت امان مردم از اشتياقت امان

       از كه گيرم سراغت امان امان ، امان ، امان ، امان     

     چشم ليلي چو بر مجنون شد دل ز ديدار او پر خون شد   

    خون شد از راه دل بيرون شد امان، امان، امان، امان  

           عارف و عامي از مي مستند عهد و پيمان به ساغر بستند          

 پاي خم توبه را بشكستند امان، امان، امان، امان

 

 

به یاد دردانه موسیقی ملی ایران پرویزمشکاتیان که عارفانه از عالم خاکی به افلاک پرواز کرد

این نسخه از برنامه از کیفیت بسیار مناسبی برخوردار می باشد

  

 

 

  


برچسب‌ها: محمد رضا شجریان
[ جمعه 30 آبان1393 ] [ 12:54 بعد از ظهر ] [ گلبانگ ]
 به یاد بهمن بوستان

مهرورزی بلند نظری نکته سنجی قدرشناسی عشق به میهن خدمت به فرهنگ وارستگی باطن همه ان چیزهای است که از او یاد می شود

هنرشناسی یکتا که کلام دلنشینش در بخش انتهایی برنامه های خصوصی هنرمندان لحظات خوشی را برای عاشقان موسیقی ملی ایران زنده وجاوید نموده است

یادش همواره گرامی باد 

که پرواز عارفانه اش از خاک به افلاک بسی تاسف بار بود

 

برنامه های خصوصی هنرمندان

اواز: محمد رضا شجریان

همنواز: حبیب الله بدیعی

غزل اواز: استاد سخن سعدی

اجرا شده: 8/6/65 در دستگاه ماهور

گزینش این برنامه   به جهت سخنان دلنشین او در انتهای برنامه می باشد

 

 

دریافت برنامه

 

اگر دستــــم رسد روزی که انصاف از تو بســــتانم

 

قضای عهـــــد ماضی را شبی دستی برافشـــانم

 

چنانت دوست میــــــدارم که گر روزی فــــراق افتد

 

تو صــــبر از من توانی کرد و من صــــبر از تو نتوانم

 

دلم صد بار می گوید که چشـــم از فتنه بر هـم نه

 

دگر ره دیده می افتــــــــــــد بر آن بالای فتـــــــانم

 

ترا در بوســــــــــتان باید که پیش ســــرو بنشینی

 

وگرنه باغبـــــــــــان گوید که دیگر ســـــرو ننشانم

 

رفیقـــــــــانم سفر کردند هر یاری به اقصــــــــایی

 

خلاف من که بگــــــــــرفتست دامن در مغیــــلانم

 

بدریایی درافتــــــــــادم که پایانش نمی بیــــــــنم

 

کسی را پنجه افــــــــکندم که درمانش نمیــــدانم

 

فراقــــــــم سخت می آید و لیکن صــــــبر می باید

 

که گر بگـــــریزم از سختی رفیــــق سست پیمانم

 

مپرسم دوش چون بودی بتاریکی و تنهــــــــــایی؟

 

شب هجــــــرم چه میپرسی که روز وصل حیرانم؟

 

شـــــــبان آهسته مینالم مگر دردم نهـــــــان ماند

 

بگوش هــــــــــر که در عالم رسید آواز پنهـــــــانم

 

دمی با دوست در خلوت به از صد سال در عشرت

 

من آزادی نمیخواهـــــم که با یوسف بزنـــــــــدانم

 

من آن مرغ سخنـــــــــدانم که در خاکم رود صورت

 

هنــــــــــــوز آواز می آید بمعنی از گلســـــــــتانم

 

 

 

سخن عشق تو بی آن که برآید به زبانم

رنگ رخساره خبر می‌دهد از راز نهانم

 

گاه گویم که بنالم ز پریشانی حالم

باز گویم که عیان است چه حاجت به بیانم

 

هیچم از دنیی و عقبی نبود گوشه خاطر

که به دیدار تو شوق است و فراغ از دو جهانم **

 

گر چنان است که روزی من مسکین گدا را

بر در غیر ببینی ز در خویش مرانم

 

من در اندیشه آنم که روان بر تو فشانم

نه در اندیشه که خود را ز کمندت برهانم

 

گر تو شیرین زمانی نظری باز به من کن

که به دیوانگی از عشق تو فرهاد زمانم

 

نه مرا طاقت غربت، نه تو را خاطر قربت

دل نهادم به صبوری که جز این چاره ندانم

 

من همان روز بگفتم که طریق تو گرفتم

که به جانان نرسم تا نرسد کار به جانم

 

درم از دیده چکان است به یاد لب لعلت

نگهی باز به من کن که بسی در بچکانم

 

سخن از نیمه بریدم که نگه کردم و دیدم

که به پایان رسدم عمر و به پایان نرسانم **

 

 

 


برچسب‌ها: محمد رضا شجریان
[ چهارشنبه 28 آبان1393 ] [ 3:55 بعد از ظهر ] [ گلبانگ ]
 جان عشاق

اواز: محمد رضا شجریان

پیانو: جواد معروفی

اهنگساز: پرویز مشکاتیان

تنظیم: رضا درویشی

اجرا : ارکستر سمفونیک

 

 

همای اوج سعادت به دام ما افتد

اگر تو را گذری بر مقام ما افتد

حباب وار براندازم از نشاط کلاه

اگر ز روی تو عکسی به جام ما افتد

شبی که ماه مراد از افق  طلوع کند

بود که پرتو نوری به بام ما افتد

ملوک را چو ره خاک بوس این در نیست

کی التفات مجال سلام ما افتد

چو جان فدای لبش شد خیال می بستم

که قطره ای ز زلالش به کام ما افتد

خیال زلف تو گفتا که جان وسیله مساز

کز این شکار فراوان به دام ما افتد

زخاک تو هر گه که دم زند حافظ

نسیم گلشن جان در مشام ما افتد

به ناامیدی از این در مرو بزن فالی

بود که قرعه دولت به نام ما افتد

 

نگارینا دل وجانم ته داری

همه پیدا وپنهانم ته داری

نمیدونم که این درد از که گیرم

همین دانم که درمانم ته داری

 

 

دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود
تا کجا باز دل غمزده‌ای سوخته بود

رسم عاشق‌کشی و شيوه شهرآشوبی
جامه‌ای بود که بر قامت او دوخته بود
...
جان عشاق سپند رخ خود می‌دانست
آتش چهره بدين کار برافروخته بود

گرچه می‌گفت که زارت بکشم، می‌ديدم
که نهانش نظری با من دلسوخته بود

کفر زلفش ره دين می‌زد و آن سنگين دل
در پی‌اش مشعلی از چهره برافروخته بود

 

 


حسنت به اتفاق ملاحت، جهان گرفت
آری به اتفاق، جهان می‌توان گرفت

افشای راز خلوتیان خواست کرد شمع
شکر خدا که سر دلش در زبان گرفت

زین آتش نهفته که در سینه من است
خورشید، شعله‌ایست که در آسمان گرفت

می‌خواست گل که دم زند از رنگ و بوی دوست
از غیرت صبا نفسش در دهان گرفت

آسوده بر کنار، چو پرگار می‌شدم
دوران چو نقطه، عاقبتم در میان گرفت

آن روز شوق ساغر می، خرمنم بسوخت
کاتش ز عکس عارض ساقی در آن گرفت

خواهم شدن به کوی مغان آستین فشان
زین فتنه‌ها که دامن آخر زمان گرفت

فرصت نگر که فتنه چو در عالم اوفتاد
صوفی به جام می زد و از غم کران گرفت

می خور که هر که آخر کار جهان بدید
از غم سبک برآمد و رطل گران گرفت

 

چندان که گفتم غم با طبیبان

درمان نکردند مسکین غریبان

ان گل که هردم در دست بادی

گو شرم بادش از عندلیبان

یارب امان ده  تا گل ببینم

چشم محبان روی حبیبان

ای منعم اخر بر خوان خودت

تا چند باشیم از بی نصیبان

مادرد پنهان با یار گفتیم

نتوانم نهفتن خدا در دست حبیبان

حافظ نگشتی شیدای گیتی

گر می شنیدی پند ادیبان


 


برچسب‌ها: محمد رضا شجریان
[ سه شنبه 27 آبان1393 ] [ 8:47 بعد از ظهر ] [ گلبانگ ]
          مطالب قدیمی‌تر >>

.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ

پیش از این گر سخن از نغمه داودی بود
پیش ما نغمه همان نغمه محمودی بود
بال بگشود چو با نغمه سازش اواز
صوت او صوت خداوندی ومعبودی بود
موضوعات وب
برچسب‌ها وب
لینک های مفید
امکانات وب